Ik heb beloofd dat ik nog een laatste bericht zou schrijven…

Op de luchthaven werd ik opgewacht door mijn opa, voorganger, Ruth (mijn beste vriendin) en mijn ouders. Ze hadden een spandoek gemaakt. Mijn vriend kon er jammer genoeg niet bij zijn dus daar moest ik even op wachten om hem terug te zien. Maar wees gerust het was een blij weerzien

Ondertussen ben ik dus al bijna weer 2 maand in het belgenlandje… Ik werk weer in het rusthuis waar ik voor mijn cursus heb gewerkt. Blijkbaar hadden ze daar een vervangingscontract open en was ik eerste keus omdat ik daar al ervaring heb.  Dus ik werk daar nog tot eind maart…

Op het einde van de cursus hadden ze geprobeerd om ons zo goed mogelijk voor te bereiden op onze ‘lancering’ terug in de wereld. En om eerlijk te zijn had ik niet verwacht dat het zo zou zijn. Het is inderdaad wel niet zo eenvoudig… Je leeft voor 6 maand in een heel intense en groei-stimulerende omgeving waar alles gefocused is op kansen om te leren en te groeien in je relatie met God en met anderen. En dan kom je thuis en dan vallen die steunen een beetje weg en zijn dingen anders… het is alsof je lang met een fietsje met zijwieltjes gereden hebt om zo veel mogelijk afstand af te leggen en op een bepaald moment nemen ze die eraf en moet je het (weer) proberen op 2 wielen… wat onwennig, maar het zal wel op zijn pootjes komen. Het vraagt gewoon wat tijd, geduld en oefening om alles wat ik geleerd heb vast te houden… Gelukkig heb ik God, een vriend en een omgeving die me helpen … wat heb ik meer nodig om me weer aan te passen…

Als laatste wil ik jullie allemaal heel hartelijk bedanken om met me mee te leven deze belangrijke tijd van mijn leven. Dank je wel om voor me te bidden, aan me te denken,  mijn berichtjes te lezen, te antwoorden,… Dank je wel… dat was een grote steun voor me…

Ik hoop dat jullie er ook iets aan gehad hebben aan mijn avonturen en mijn verhalen…

Heel erg bedankt en God zegene jullie

Liefs en dikke knuffel

Liesbeth

Hey hey iedereen,

ondertussen ben ik aan mijn laatste week bezig. Over een weekje ben ik thuis. Het doet wel een beetje raar. We zitten nu terug op de boot en hebben afscheid genomen van de mensen van de kerk in Liverpool die ons ongelofelijk gesteund en gesponserd hebben.

Tijdens de laatste week hebben we vooral debriefing, evaluatie en voorbereiding om terug naar de ‘buitenwereld’ te komen. Mensen die eerder zo een cursus hebben gedaan zeggen ook wel dat het niet altijd zo eenvoudig is omdat voor 6 maanden je leefwereld echt heel erg gefocust is en soms heel anders dan de wereld en omgeving waar je normaal in leeft en daarom proberen ze je zo goed mogelijk voor te bereiden op terug naar je andere leefwereld te stappen. Ook gewoon omdat de wereld thuis ook niet heeft stil gestaan en je zelf ook verandert bent. Dus dat is wel een beetje afwachten wat het gaat worden.

Het is ook gewoon een beetje kijken van hoe ga je verder met je leven, wat zijn je plannen en zo.

Langs de andere kant ga ik deze toffe bende ook wel missen, zo 6 maand dicht bij elkaar leven met zoveel verschillende culturen doet wel iets met je…

ik ga in ieder geval veel herinneringen hebben en deze ervaring is er echt eentje dat ik wil meedragen voor heel mijn leven want het was meer dan de moeite waard… Ook al was het soms heel zwaar, confronterend en moeilijk… wat ik gehad heb en geleerd heb kunnen ze me niet meer afnemen.

Ik bid dat God deze 6 maand voor altijd in mijn hart zal schrijven zodat ik nooit zal vergeten wat ik geleerd en meegemaakt heb…

als ik thuis ben zullen er waarschijnlijk ook wel veel meer fotos op internet verschijnen en zal ik waarschijnlijk nog wel een laatste berichtje op dit blog schrijven.

in ieder geval wil ik jullie allemaal heel erg bedanken voor het volgen van mijn verhalen, het aan me denken en voor me bidden… Dank je wel!

dikke knuffel en veel liefs

Liesbeth

Hey hey,

hier ben ik weer terug van kinderkamp… Het was goed maar heeeeel vermoeidend. Maandagmorgend vertrokken we met een aantal busjes nadat al onzen bazaar was ingeladen. We verbleven met onze vijven en nog 2 andere mensen in een chaletteke nie zo ver van het gebouw waar we de kinderopvang hadden. Chelanna en ik stonden in voor de kinderen van 2 tot 4 jaar en elke sessie zouden we een aantal helpers krijgen die elke keer zouden roteren. We hadden besloten om er een beetje een mini DTS van te maken. Ja wadde … we kwamen daar binnen en hadden de zaal maar net op tijd versierd en zo eer de eerste sloebers binnen kwamen. 13 spruiten hadden we en 5 begeleiders. Was dat effe wennen zeg. Omdat ze nog zo jong waren waren ze dus ook niet zo gewend om lang van hun ouders weg te zijn en sommigen lieten dat duidelijk merken. Op een bepaald moment gedurende de week zaten we met 5 huilers op dezelfdee moment met 4 begeleiders of zo.  We hebben de deur moeten barricaderen zodat ze niet zouden gaan lopen Als het echt te erg was hebben we gewoon aan de ouders gevraagd om hun kinderen te komen halen. Sommige begeleiders hadden wel de neiging om dat heel vlug te doen en vanaf dat ze maar 1 traantje hadden waren ze al op weg maar dat hebben we gelukkig kunnen afleren. Je wordt ook wel beetje immuum tegen het gehuil. We hadden 2 soorten reacties: ofwel compleet negeren zodat ze merkten dat huilen nie hielp om aandacht te krijgen ofwel een beetje troosten. Op een bepaald moment is er zelfs een ventje bijna in slaap gevallen in mijn schoot. Oooooh da was zo lief. Der zaten echt wel schatiige kindjes bij. Zoals ik dus al zei was de eerste avond een beetje chaos. Ons plan was: spelen – liedjes zingen – verhaaltje/lesje – spelen – knutselen – dankmomentje – bidden. Dat was theorie In praktijk heeft het wel wat geduurd voor we een goede manier van werken vonden. In de middag hadden we dan elke keer 7 uur vrijaf wat ik meestal gebruikte om te slapen, voor te bereiden of de heuvel te gaan verkennen (waar ik mooie foto’s heb kunnen nemen).

Soms was het ook wel beetje ontmoedigend want van de andere groep (5-10jaar ) hoorde je dat er gewoon heel wat kindjes reageerden op de vraag of ze Jezus wouden aannemen en of ze de Heilige Geest wouden ontvangen en wij waren al blij als ze een beetje braaf waren, beetje luisterden en niet te veel huilden. Maar achteraf zeiden de ouders ook dat we het goed gedaan hadden en dat het voor hen ook een grote zegen was. De kindjes waren positief over ons en doordat wij ze opvingen konden de ouders zich focussen op de conferentie die voor hen aan de hand was en konden ze daardoor bemoedigd worden. Dat was wel heel tof om te horen. Ik heb van een kindje ook een bedankingskaartje gekregen dus da was wel tof…

Ik heb echt heel veel geleerd van dit kamp en de voorbereiding en zo ervan dit was heel interessant om te doen.

O ja voor ik het vergeet. Woensdag kreeg ik een telefoontje dat mijn schoonzus bevallen is van een manneke hij noemt Tiebe en weegt 3.850 kg. Dus ik ben nu officieel tante Ole. Dus dat was wel heel leuk nieuws. De baby en de ouders stellen het goed. Vrijdag is het kindje dan gedoopt.

Op het kinderkamp hadden we ook een gift van iemand gekregen waar we de avond toen we thuis kwamen gezamenlijk mee gaan eten zijn om het einde van het kamp en mijn tante-zijn te vieren

De dag na het kinderkamp hadden we vrijaf da was echt wel deugddoend. Voor zondag dan had de voorganger gevraagd of we elk een korte getuigenis konden geven over wat God gedaan heeft met ons in de periode dat we hier in Liverpool waren. We kregen dan ook nog elk een grote gift van de kerk. Dat was echt wel super!!! De mensen hier zijn echt wel een zegening voor ons…

Het gaat allemaal niet zo lang meer duren want 18 september ben ik alweer thuis. Langs de ene kant vind ik het wel spijtig want ik vind het echt wel leerrijk om dit te doen en we ontmoeten ook heel veel toffe mensen, maar langs de andere kant kijk ik er ook wel naar uit om jullie (en vooral mijn vriend natuurlijk ) terug te zien…

Ale ik ga jullie laten en nog wat energie opdoen.

saluutjes en dikke knuffel

Liesbeth

Hey hey,

Ik heb nieuwe foto’s toegevoegd dankzij een computer dat ik van iemand mag gebruiken

Waar was ik… kidskamp was gedaan. Oke de dag erna hebben we van iemand een anonieme gift gekregen van 20 pond voor ieder van ons. De voorwaarde was wel dat we er iets leuks mee deden of kochten op onze dag vrijaf die we hadden. Dat was wel een leuke verrassing.

Over geld gesproken… 2 mensen van onze groep hadden geldproblemen (ook nog mensen van de andere groep). Het zijn mensen die zich al langer dan een jaar inzetten voor deze school en die dus totaal afhangen van giften (ze verdienen niets met dit te doen). En voor hen zou het dus een probleem zijn om deze cursus af te maken. Dus we hebben er met de hele groep voor gebeden. In het begin gebeurde er niets. Dan begon God iets heel anders te doen… in plaats van de mensen geld te geven… verminderde Hij de kosten… we kregen accomodatie gratis, een deel eten gratis,… De kosten begonnen dus drastisch te verminderen. En daarna kwamen ook nog serieuze giften binnen voor die mensen. Op een dag kreeg een persoon een gift van 700 pond. Dus dat is niet mis he.  Ik vond da wel chique.

Oke waar zat ik…Aja zondag hadden we weer 3 diensten. In de voormiddag hebben we geholpen met de zondagsschool (de soort opvang voor kinderen tijdens de dienst waar ze op hun niveau leren over God) Er waren een deel kinderen van de kidsclub die anders niet naar de kerk kwamen. Dat was ook wel heel bemoedigend. In de namiddag sprak Daniel dan over Hosea (de profeet die met een prostituee getrouwd is) en over hoe dat een beeld van Israel geeft). Was ook wel interessant.

En dan … taratatannnn…. 2 dagen vrijaf!!!! Tof tof. De eerste dag heb ik vooral rondgehangen met Paul (zoon van de voorganger) en Anja (een Pools meisje die op vakantie is in Liverpool). We zijn naar het wereldmuseum geweest (wat we eigenlijk al vrij vlug beu waren) en onze boot gaan bezoeken. Anja wil misschien ook een DTS doen op onze boot. Ole ole.

En dan de tweede dag ging ik op tocht om mijn 20 pond uit te geven. Ik belande in een christelijke boekenwinkel waar ik 3 boeken voor de prijs van 2 kon kopen dus ja … rarara waar ging mijn geld naar toe… en ook nog een coole cd. Ik kan gewoon uren in die winkel doorbrengen en nie beslissen wat ik moet kopen…

Al bij al waren het wel 2 toffe vrijaf dagen.

En daarna was het weer tijd om erin te vliegen. We hadden deze week 3 bootbezoeken op het programma staan. Dus wij naar ginder en de kindjes uit de nood gaan helpen Op een van de drie dagen was het mijn beurt om een kleine babbel te doen. Ik besloot te praten over het volgen van je dromen en het zijn wie je echt bent zonder dat anderen je opleggen wie je moet zijn. God heeft je uniek gemaakt…  Ik kreeg er positieve commentaar op dus dat was wel tof. De rest van de tijd ging op naar het voorbereiden van het volgende kamp.

Een beetje uitleg erover. Het is een 4 daagse conferentie van maandagavond tot donderdagavond. Terwijl de ouders naar de conferentie gaan mogen we met onze vijven op de kindjes letten. Geschat wordt dat er rond de 12 tussen de 2 en 4 jaar zijn en 60 tussen 5 en 11. Dat zijn dus de leeftijden waar we iets voor moeten inrichten. Wat al zeker is is dat ik bij de jongste zit. De andere 4 gaan ofwel nog eentje bij me ofwel alle 4 naar de andere groep. We hebben ook mensen die ons komen helpen en die in een soort afwisselingssysteem zitten maar het probleem is dat we niet zeker weten wie dat zijn en dus ook niet weten wat we aan hun kunnen overdragen en wat niet. We moeten opvang of programma voorzien voor 2,5 uur in de morgen en 1,5 uur in de avond. Het thema is weer ordinaire helden en we gaan er een beetje een miniDTS voor kinderen van maken.  De conferentie is in Wales dus gaan we daar slapen voor een weekje. We hebben weinig tot geen ontvangst op de GSM (dus ik hoop dat mijn schoonzus daarvoor bevalt )

O ja een aantal dagen geleden heb ik Simon de olifant gekregen Effe uitleggen. Toen we op de boot een zegenings

Dat was het weer zo een beetje denk ik…. Het volgende berichtje zal voor na het kamp zijn denk ik. (We kunnen altijd nog wel wat extra gebed gebruiken )

Nog ies bedankt voor jullie berichtjes he!!! Zo hoor ik nog een beetje wat er gebeurt op het thuisfront. Het gaat raar zijn als ik terug kom denk ik Zien wat er allemaal verandert is

Ale saluutjes he en dikke dikke knuffel

Lies

Hoi hoi,

hier ben ik weer. Waar was ik geeindigd. Aja we kwamen dus in Liverpool aan op 31 juli. We verblijven in een deelding van Liverpool dat Kensington noemt. Blijkbaar is het een niet al te ‘rijke’ buurt. We slapen hier in de kerk die City Church noemt. Dat is ook de kerk waar we het meeste mee samen werken. De 3 meisjes slapen samen in de creche op matrassen op de grond en de 2 jongens slapen boven in een bureautje ook op matrassen op de grond. Als we een douche willen nemen moeten we naar de andere kant van de straat naar het sportcentrum. Eigenlijk mogen we daarover niet klagen want we kregen van de andere groep te horen dat ze ginder (in de dominicaanse republiek) weinig lopend water hebben en dus moeten douchen met een emmer terwijl het ginder 47 graden is. We hebben in de kerk ook een keukentje en meestal hebben we mensen die voor ons komen koken. Soms moeten we het zelf doen.

1 augustus begonnen we al direct met een outreach op onze boot. Die ligt aan de andere kant van Liverpool in een dok. We slapen daar niet op omdat de bedoeling van outreach is om weg te gaan van je thuisbasis (in ons geval de boot) om zo meer contact te hebben met de bevoking waarbij je leeft. Wat we doen op onze boot is het volgende. Er komen regelmatig groepen jongeren langs die ongeveer 3 uur op de boot blijven.  De jongeren zitten in een programma van de politie en als beloning voor hun goed gedrag de laatste tijd krijgen ze een bezoek aan onze boot. Het zijn dus allemaal jongeren die een verleden hebben met de politie. Tijdens die 3 uur laten we ze dingen doen als op de boegspriet klimmen, naar het kraaiennest klimmen, op een schommel omhoog heisen (allemaal met de nodige beveiliging natuurlijk). Daarna geven we ze wat drinken en hebben we een babbel met hen. De eerste keer was het de beurt aan Daniel om de babbel te doen. Hij vertelde over zijn verleden en hoe hij besloot om zijn leven te veranderen. Het was allemaal vrij intensief. We krijgen in totaal 20 groepen van maximum 20 jongeren aan boord. We krijgen van de politie daar een vergoeding voor die we gebruiken om de boot af te betalen en te onderhouden. Savonds hadden we ook nog een internationale huisgroep in de kerk waarbij we ons voorstelden en er voor ons gebeden werd. Dat was zo wat de eerste dag (en het begin van een hele reeks vermoeidende dagen die zouden volgen)

Zaterdag (en de eerste dagen vooral) hebben we kennis gemaakt met een aantal mensen die ons uitleg kwamen geven over kinderbescherming (wat in Engeland heel streng is. Als een kind bevoorbeeld de beul uithangt mag je hem niet aanraken en moet je hem zonder aanraken het gebouw proberen uitwerken. Je moet ook opletten dat je geen dingen doet waarbij de ouders je vals kunnen beschuldigen zoals een kind op het toilet helpen. Daarvoor moet je met 2 zijn zodat je een getuige hebt en zo van die dingen…

Zondag dan stonden er 3 diensten op het programma. De eerste is om half 11. Daarin moesten we ons voorstellen en bla bla bla. Smiddags werden we uitgenodigd om te gaan eten bij de voorganger (zoiets als meneer pastoor maar dan anders want hij is getrouwd en heeft kinderen). Dat was echt wel gezellig. En dan om 6 uur hadden we de volgende dienst. Het was iemand buiten de kerk die kwam spreken. Ik vond hem eigenlijk niet zo goed. Hij stond nogal hoog op met zijn eigen zeggen. En in de avond dan hadden we een jeugddienst. Chelanna van onze groep zou haar getuigenis geven en daarna werden we ingedeeld in kleinere groepen om erover te praten. Het was echt wel super toen ik merkte dat de meisjes in mijn groep allemaal bezoekers waren die kwamen van een ander kerk…Vineyard Liverpool (Mijn kerk in Belgie is vineyard Antwerpen dus Vineryard Liverpool is eigenlijk een soort zusterkerk). Ik werd uitgenodigd om eens naar hen dienst te gaan en ik hoop dat het zal lukken. Het zijn echt heel toffe meisjes.

De volgende dagen werden vooral in beslag genomen door het voorbereiden van de kidsclub die eraan kwam. Donderdag en vrijdagavond hebben we elke keer 1,5 uur dat er kinderen komen (van binnen en buiten de kerk) op een soort vakantieclub. We moesten die kinderen ook gaan uitnodigen thuis dus daar kroop ook wat tijd in. Het thema van de kinderclub is gewone helden. Eerst doen we wat liedjes waarop we wat beweging hebben en die ook aanbidding zijn. Dan hebben we een verhaal (de eerste dag zal dat Noah en de ark zijn en de tweede dag is dat Zacheus in de boom) Daarna hebben we knutselen en daarna spelletjes en dan is de tijd ver om. Dat was het in theorie .

De praktijk… geen van ons heeft echt veel ervaring met kinderkampen. We hebben wel een schat van een vrouw (Sue) die ons een beetje mentort. Blijkbaar hadden ze bij de registratie per ongeluk een aantal kinderen binnen gelaten die berucht waren. Van zodra die binnen kwamen begonnen die den boel op stelten te zetten. Het duurde eventjes voor we die op een deftige manier (en met de regels van de kinderbescherming) konden terug buitenwerken. Gelukkig was Sue er. Daarna verliep alles wel een beetje vlotter. Ik was verantwoordelijk voor de kleintjes van 4 tot 6 jaar. De tweede avond was ik diegene die het verhaal deed. Ik heb het verhaal van Zaccheus in de boom uitgebeeld met poppen en met de hulp van de kinderen. Ze vonden het wel geslaagd. We hadden ook een moslimmeisje dat meegebeden heeft dus dat was ook wel heel bemoedigend.

Soms is het moeilijk om dit werk vol te houden en om de energie te blijven halen als je geen vooruitgang ziet of als je niets ziet veranderen. Het is dan tof om te zien dat een moslimmeisje mee bidt en het is super om kleintjes te horen bidden en God te horen danken of vergeving te horen vragen omdat ze stout geweest zijn en ook te zien dat ze het echt menen. Dat geeft dan weer een beetje energie om verder te gaan. Het merendeel van de kinderen die aanwezig waren staan bekend als kinderen die stout zijn of die problemen hebben. Het is leuk om hen te laten zien dat het ook anders kan en dat het ook met een beetje liefde kan. Dat was het zover tot nu toe. Ik zal mijn vervolg zo vlug mogelijk proberen neerpennen maar nu ga ik een douchke nemen

Adios, dikke knuffel en super veel zegen gewenst!!!

Liefs

Liesbeth

Hello hello,

het is een eeuwigheid geleden dat ik iets van me heb laten horen, maar hier ben ik weer ze. (Ben ondertussen in Liverpool aanbeland). Wat is er allemaal gebeurd ondertussen na vorig lang bericht.

Die zondagavond hadden we een avonddienst die we mochten verzorgen. We hebben een toneeltje gedaan en Daniel heeft de studie gedaan. Het ging over uitstappen en iets doen met je talenten die je van God gekregen hebt. Ons toneeltje was dan iemand die schilderde, iemand die computerwerk deed (ikke) en iemand die gewoon maar wat boeken las maar eigenlijk niets constructiefs deed. Dat was de clue van het verhaal zo een beetje. We hebben wel veel goede reacties erop gekregen dus dat was wel tof

De week erna hebben we gebeden voor Liverpool (het volgende deel van onze outreach), de omgeving en zo van die dingen. Donderdag hadden we dan weer een picknick gepland in het park. Smorgens hebben we koekskes gebakken en alles klaargemaakt. En nee het regende niet Der waren heel veel kandidaten om hun gezichten te laten schilderen en de koekjes en de drank was heel vlug op. We hadden een fijne namiddag en hadden goede gesprekken met de mensen. Savonds heb ik ook nog een les over figuren maken met ballonnen gevolgd. We leerden bloemen, sabels, schilden, giraffen en zo van die dingen allemaal uit ballonnen maken. Ik vond da wel tof om te doen en ik dacht dat dat ook al interessant zou zijn voor in Liverpool  wanneer we veel met kinderen zullen werken.

Zaterdag dan gingen we met 2 bussen vol mensen van de kerk naar Soutporth. Dat is ergens een strand in Engeland. Het is 2 uur en een beke rijden. Dat strand is bekend voor iets. Het is het diepste strand in Engeland (en misschien wel in heel de wereld, ik heb nog nooit zo een diep strand gezien.) Ook al regende het een beetje. Wij gingen met volle moed naar het strand. Kwamen we daar aan… strand was er ja…. Een paar kilometer verdre kon je een fijn blauw streepje zien als je wat verbeelding had en dat moest de zee voorstellen…. Ik heb nog nooit zo een strand gezien… We besloten dus om wat rond te hangen in de stad en in de namiddag terug te komen in de hoop dat het dan vloed was en we zo ver niet moesten gaan naar het strand… dat was er dus ook gene want ik denk dat het nog verder weg ging… Chelanna en ik besloten dan maar om moedig te zijn en in het midden van het strand onze handdoeken uit te spreiden en te gaan zonnen (ook al was het eigenlijk een beetje koud). Uiteindelijk zijn we er toch in geslaagd om een beetje verbrand te raken Maar al bij al was het wel een toffe dag en hebben we ons goed geamuseerd.

De maandag derop dan was de laatste dag dat we voedsel ging uitdelen bij de kansarmen. Nadat ze gegeten hadden gingen we naar het  park om rounders te spelen. Dat is blijkbaar een vorm van baseball. En daarna hebben we nog kei veel foto’s getrokken. Het was echt wel een toffe avond. Na het spelletje besloten de vrijwilligers ons te trakteren op curry. Wij dus met zn allen in de auto naar een dorpje een beetje verder en daar dus curry gegeten. Ik wist maar half zn gat wat ik gekozen had omdat de menukaart het merendeel in het indisch was of benamingen had die ik niet kende. Bleek dus dat ik eigenlijk wel iets vrij gekruid had gekozen… En uiteindelijk was het ook tijd om van die mensen afscheid te nemen. Snif snif. Ze hebben echt wel goed voor ons gezorgd ginder. De volgende dag hadden we vrijaf en besloten we met zijn allen naar de film te gaan: Badman. Man man, dat was een tegevaller. Ik vond da echt gene mooie film. De laatste dag zouden we dan eigenlijk naar Alton Towers gaan. Blijkbaar is dat een pretpark hier een uurtje vandaan rijden, maar omdat Linda (diegene die het voorgesteld had) ziek was besloten we maar niet te gaan en hadden we nog een dagje extra vrijaf om nog wat uit te rusten omdat de volgende dagen heel erg druk zouden worden.

Donderdag dan tegen de middag gingen we met pak en zak op de bus (een soort reisbus) op naar Manchester om daar over te stappen op een bus naar Liverpool…

ik zal mijn best doen om zo vlug mogelijk een berichtje te typen van wat er derna allemaal gebeurd is want dit is allemaal gebeurd in juli.

tot gauw

dikke knuffel

Liesbeth

Ik weet dat het al een tijdje geleden is dat ik iets van me heb laten horen. Ik zit nu in Liverpool en het is hier ongeloofelijk druk. We zijn vorige week donderdag aangekomen en hebben nog geen enkel moment vrijaf gehad: morgend, middag en avond zitten vol. Ik kijk uit naar onze dag vrijaf op maandag.

Vergeef mij dat ik nu niet te veel ga schrijven maar ik ga mijn bed opzoeken denk ik…

Dank je wel dat jullie aan me denken en voor me bidden

veel liefs

 Liesbeth

Hello hello iedereen,

super gewoon om te weten dat veel mensen mijn blog lezen en met me meeleven. Dat is kei tof om te weten. Dank je wel allemaal!

Oke waar zit ik nu… ik zit nog altijd in Derby. Wat is er allemaal gebeurd na mijn vorige bericht.

Jakes (het eten dat we uitdelen aan de kansarmen en daklozen): Dat is 2 keer in de week maandagavond en vrijdagavond. Omdat dat zo frequent is krijg je de kans om een relatie met die mensen op te bouwen. Het is echt een interessante belevenis. Ik heb al een aantal goede gesprekken gehad met mensen daar en we hebben ook al voor een aantal mensen gebeden. Dat is ook wel tof. Ik heb onder andere met een moslim man gesproken die worstelt met een aantal dingen. Het is verbazingwekkend als je hoort hoe hij opgegroeit is zonder vader en van hier naar daar is gesleurd en geslingerd en nu worstelt met zijn identiteit en op de straten leeft. Het doet goed om met hem te kunnen praten over een God van liefde en gewoon over wie hij is.  Op andere avonden hebben we soms gewoon fun en spelen we een spelletje schaak of dammen met de mannen en ‘zijn’ we gewoon met hen. Het leuke is ook wel dat we hen tegenkomen op de straat en in het dagelijkse leven en ook daar met hen een babbeltje kunnen doen.

De tweede week hebben we vooral besteed aan de voorbereiding van de ‘blijven slapen jeugd event’ (weet niet goed hoe ik het moet vertalen in het Vlaams) en de cafe kerk die we hadden in Belper.  Het idee voor de jeugdsamenkomst was dat we 24 uur met hen zouden doorbrengen en er een miniDTS van zouden maken. Vrijdagmorgend dan (diezelfde avond zou het zijn) hoorden we dan dat het was afgelast en hadden we alleen nog de jongerendienst op zaterdagavond voor te bereiden. We hebben er uiteindelijk een creatieve plaats van gemaakt met kaarsen, creatieve aanbidding en zo van die dingen. Was wel leuk om te doen. We leerden er vooral ook als groep uit. We merkten dat we we anders te werk gaan en dat dat soms voor problemen en frustratie kan zorgen. Maar we proberen er aan te werken en een open communicatie te hebben.

De rest van die week hebben we dan vooral besteed aan het uitdelen van flyers in Belper (waar de cafe – kerk zou zijn) en aan het contact maken en voorbereiden van de dingen voor die dienst. De populatie van de kerk in Belper is helemaal anders dan die in New-life (waar we normaal gaan). De gemiddelde leeftijd in Belper is zonder overdrijven 60 tot 65.  Uiteindelijk zag onze cafe kerk er als volgt uit. We hadden de tafels en stoelen een beetje opgezet als een cafe. De omgeving hadden we verduisterd en gezellig gemaakt met kaarsjes en lampen. Verder hadden we ook gezorgd voor life-muziek van een jongere die guitar speelde. We hadden ook gezorgd voor een heel assortiment aan koekjes en cake. Als drank konden de mensen kiezen tussen dingen als thee, kruidenthee, cappucino , chocomelk (met slagroom),… allemaal met de ‘hand’gemaakt. En tijdens de avond door werd dan een verhaal verteld in de vorm van een parabel. De mensen waren echt enthousiast. Het was leuk om hun reacties te horen.

Dinsdag en woensdag hadden we dan een dag vrijaf. Ik ben blijven slapen bij Linda (de spreekster van onze boot) en had een leuke en ontspannende dag bij haar thuis. In de namiddag dan nam John (haar man) me mee op zijn harley Davidson van een ritje van een uur of 2. Uiteindelijk zette hij me af aan de YWAM basis van Derby. (YWAM is de organisatie waarmee ik deze cursus volg maar dit is dan de afdeling van Derby terwijl ik eigenlijk bij de basis van Harpenden zit). Daar had ik afgesproken met een vrouw die me mee naar de Salsa les zou nemen. Het was echt een toffe avond. Ik ontmoette er ook een andere christelijke ergotherapeut dus dat was ook wel heel tof.

Vrijdag dan hadden we een picknick gepland in het park. We zorgden voor eten en drinken en nodigden de moeders en kinderen van de buurt uit om iets te komen eten en drinken (allemaal gratis) en hun gezichten te schilderen. Ik heb onder andere een spider man geschilderd was heel leuk om te doen. Het was echt heel tof en we hadden hele goede gesprekken. We kwamen ook een jongetje tegen die gewoon het verhaal van de barmhartige samaritaan kon vertellen zonder nadenken. Ik weet niet of hij naar een kerk ging maar ik vond het wel bijzonder. Het was een leuke namiddag waarbij we de buurt konden zegenen. Net toen we vertrokken begon het te regenen. Gelukkig dat het de hele tijd over bleef…

En dat was het ongeveer tot nu denk ik… ik ga ver van de computer moeten want ik zit er al een tijdje op. Straks hebben we ook nog een dienst die we moeten leiden in New-life, maar hoe dat gegeaan is zal ik jullie later wel verder vertellen.

Blijf me ondertussen maar mailen en berichtjes schrijven. Ik vind het leuk om op de hoogte te blijven van het thuisfront

dikke knuffel en veel liefs

Liesbeth

Zaterdagmorgend was ons eerste werk als outreach groep. We spraken af aan de kerk en daar wachtte een team ons op. Vandaag moesten we een lunch voorbereiden voor de buurt en hun uitnodigen om gratis te komen eten.  Dus nadat we allerlei eten en sandwiches en indisch eten hadden uitgestald ging ik samen met een half Jamaicaanse de straat op. Ik verschoot ervan hoe multicultureel deze plaats is. Naast de kerk is een pakistaanse moskee, een beetje verder een hindoe tempel, een beetje verder een seek tempel. Op straat lopen echt veel verschillende nationaliteiten.

Wat mij ook opviel is dat moslims hier echt strikt kunnen zijn… geen vrouwen in de ogen kijken, absoluut niet met ze praten… In het begin is dat wel een beetje wennen hoor dat mensen zo op je kunnen neerkijken, ma ja se…

Uiteindelijk was het een leuke dag en hadden we goede gesprekken. We hadden zowel indische mensen als alcoholverslaafden als andere over de vloer. Het was een eerste dag met uitdagingen en het was tof om te zien dat God ons hierbij hielp om die kleine uitdagingen aan te gaan.

Na een aantal uurtjes rust was het dan weer tijd om aan het werk te gaan. Eerst hebben we een super lekkere maaltijd met Linda klaargemaakt en daarna was het tijd om naar de jeugdsamenkomst te gaan en daar de mensen te gaan ontmoeten.

En op zondag dan hadden we 2 samenkomsten op het programma staan in de kerk van de New Life Church waar we ons zelf moesten voorstellen en waar we heel veel mensen ontmoetten (het waren er zoveel dat ik hun namen en gezichten niet meer kan onthouden en da zorgde wel voor grappige situaties achteraf)

Maandag hadden we dan een orientatiebabbel met iemand en savonds hadden we Jakes. Dat is een bijeenkomst van daklozen die samen komen in de kerk en daar een gratise maaltijd krijgen. Daarna blijven ze dan nog even plakken om een babbeltje mee te doen. Deze avond zijn we naar het park gegaan om baseball met hen te doen. We hebben dat vanaf nu op maandag en vrijdag. Kijk er wel naar uit dat is wel tof.

De rest van de week hebben we dan besteed aan gebedswandelingen, bidden, plannen en voorbereiden. We plannen om volgende week een ‘cafe church’ te starten in een kerk in de buurt. Dat is een soort dienst waarbij de mensen in de gezellige sfeer van een soort cafe zitten en ondertussen ook in de dienst zitten. Ik weet zelf nie zo goed wat er van te verwachten, maar we zullen wel zien.

Ale ik ga jullie laten.

Aja we hebben ook een groepsblog (is wel int engels) en da kan je vinden op volgend adres http://teamengland08.livejournal.com/

tot de volgende

dikke knuffel

Hallo hallo,

Vorige maandag hadden we onze laatste lecturedag geloof ik. Daarna hadden we een dagske vrijaf en dan hadden we outreachvoorbereiding. Onze leiding begon al goe door de 3 studenten van mijn groep aan elkaar vast te binden voor de hele dag om onze frustratietolerantie en onze communicatievaardigheden en zo een serieuze oefening te geven. Alles moesten we samen doen… huishoudelijke taken, opdrachten,voor naar het toilet te gaan hadden we een langere koord. Daarna was het meer praktisch werk zoals maaltijdlijsten opstellen, boekhoudpapieren in orde brengen, spelletjes en overdenkingen bedenken…

En dan vrijdagavond vertrokken we. Eerst vaarwel aan onze medestudenten zeggen. Da was wel nie zo simepel want ten slotte hebben we toch 3 maand dicht bij elkaar geleefd he. We kregen van hen ook een pakketje mee met allerlei briefjes in die we op het vliegtuig pas mochten open doen. 3 van de crewleden zullen we al niet meer zien omdat die tijdens onze outreach naar huis gaan.

Dus uiteindelijk vertrokken we met ons groepje naar de luchthaven (gelukkig konden we met een busje mee en moesten we niet op de trein en bus met mij zak die ik trouwens maar met veel proppen en vriemelen dicht kreeg).

Op de luchthaven duurde het nog 4 uur voor we op het vliegtuig konden, daarom kaartten we maar watm hing wat rond, aten wat,… Uiteindelijk vertrok ons vliegtuig 30 minuten te laat. We zaten met ons 5jes vrij dicht bij elkaar dus dat was ook wel positief. Tijdens de vlucht hadden we een klein beetje turbulentie, maar we overleefden het wel.

Op de luchthaven in Engeland werden we opgehaald door Steve Sullivan en Yan Nicholls. 2 super toffe mensen die sprekers waren op onze school. Was echt super leuk om ze terug te zien. Ze brachten ons naar de Jeugd met een opdracht basis in Harpenden. Daar hadden ze een kei mooie plaats voor ons om te slapen. We hadden zelfs ramen in onze kamer (wat we in onze boot niet hadden) Smorgens na een goe lekker warm douchke (we moesten hem nie elke keer uitdraaien zoals onze douches aan boord) hadden we een lekker ontbijt en toffe gesprekken met wat andere gasten die er sliepen. En daarna werden we op de koffie uitgenodigd in het huis van Steve. Het was echt heel gezellig.

Om 11 uur moesten Tamara en Chelanna de trein nemen naar Derby. Matt, Daniel en ik konden met Yan meerijden om 4 uur in de namiddag. Dus dan hadden we nog wat tijd om het terrein te verkennen. Ze hebben daar echt een super tof bos! We hadden ook de kans om mee te doen in een soort documentaire over jeugd met een opdracht en onze boot die ze binnenkort zullen uitzenden op BBC. Waarschijnlijk half julie. Het was ook tof om andere mensen van onze sprekers terug te zien.

Om 4 uur zijn we dan samen met Yan en nog 2 andere mensen naar Derby gereden. We kwamen juist op tijd aan. Linda (een andere spreekster die in Derby woont en die ons wil helpen bij onze outreach) wachtte al op ons aan de deur van de kerk (new life)

Van daar namen personen ons dan mee naar de huizen waar we zullen verblijven. Chelanna en ik zijn echt heel gezegend met de familie waarbij we wonen. Ze noemen Bill en Mary en hebben 3 kinderen waarvan er nog maar 1 thuis woont. Chelanna en ik hebben een eigen kamer. toegang tot internet,… Mary nodigde ons ook uit om 3 keer per week met haar te gaan zwemmen.

Meer nieuws over wat er daarna gebeurde volgt spoedig

Gods zegen en dikke knuffel

Liesbeth